تاریخ ایران باستان

یکی از جشن های نیک و فرخنده ای که از نیاکان ما به جا مانده است جشن سپندارمذ یا جشن اسفندگان است. این جشن با هدف بزرگداشت و ارج نهادن به فروزه ی پاک و گران سنگ سپنته آرمییتی یا سپندارمذ برگزار می شود. سپنته آرمیتی به معنای باروری ، مهر و محبت ، فروتنی و فروزه نگاهبان زمین در دین زرتشتی است و زمین نماد عشق ، چرا که با فروتنی و گذشت به همه عشق می ورزد . زمین چون مادری است که پاسدار و نگهدار فرزندانش از هر قشر و قیافه ای است.

ما ایرانیان از جمله ملت هایی بوده ایم که زندگیمان با جشن و شادی پیوند داشته و به مناسبت های گوناگون جشن می گرفتیم که این جشن ها نشان دهنده فرهنگ ، آداب و رسوم ، خلق و خوی و جهان بینی ایرانیان بوده است. سپندارمذگان روز گرامی داشت زمین بارور و همتای انسانی آن ، زن است. روز گرامی داشت عشق و محبت.

در این روز مردان به زنان و دختران خود هدیه می دهند و زنان لباس نو پوشیده و خانه را برای شادی ترک می کنند. مردان و فرزندان همه کارهای  خانه را بر دوش گرفته و زنان نیز به شوهران خود هدیه ای می دهند و این با هدف نشان دادن سپاسگزاری از عشق میان همسران است.

اما اکنون تعداد اندکی از ما با فرهنگ باستانی خود آشنا هستیم. شکوه و زیبایی این فرهنگ را نا آگاهانه نادیده می گیریم. از یک ماه پیش چشم انتظار فرا رسیدن روز والنتاین هستیم. ما همه چیز را در مورد والنتاین می دانیم ولی حتا نام سپندار مذگان که بخشی از هویت و فرهنگمان است به گوشمان نخورده.

جشن اسفندگان 29 بهمن ، 18 فوریه است. و آگاه باشیم که فرهنگ مهم ترین عامل در زندگی ، رشد ، بالندگی یا نابودی ملت ها است و هویت هر ملتی در تاریخ آن ملت است و به یاد داشته باشیم که چه نیکوست که سنت ها و آیین نیکوی خود را زنده نگه داریم و ارج نهیم.